20 oktober '25
Aanmelding, de 1e stap
Helen Dowling Instituut, centrum voor psycho-oncologie
Naam : Pia Naber
Datum aanmelding : 05-01-2023
Aanmeldreden : Angst en levensvragen na doormaken van borstkanker
Intake bij : M. van Irsel, gezondheidszorgpsycholoog
Naam : Pia Naber
Datum aanmelding : 05-01-2023
Aanmeldreden : Angst en levensvragen na doormaken van borstkanker
Intake bij : M. van Irsel, gezondheidszorgpsycholoog
Aanmelding || Intake || Stap 1
In de aanmelding schrijft Pia:
“Ik worstel en zoek hoe mijn leven na kanker eruitziet. Ik heb angst of de kanker wegblijft en merk dat ik, als ik erover praat, helemaal leegloop. Ik wil dit niet telkens bij mijn partner neerleggen en leren accepteren wat er is gebeurd. Hoe geef ik wat me is ‘overkomen’ een plaats, zonder dat het er elke dag weer over gaat? Ik wil niet dat het terugkomt en doe daar zoveel als ik kan aan: goed eten, trainen, rust nemen, tegelijkertijd merk ik dat ik het graag los wil laten en weer wil leven na kanker. Ik merk dat ik emotioneel vast zit en dat mijn ‘overlevingsstand’ aan staat. Fijn zou zijn als die weer op ‘off’ gaat. Ik zit in een soort tussenfase, ik wil graag de kanker loslaten en weer vol vertrouwen het leven in stappen. Ik bemerk een terughoudendheid en dat vind ik ingewikkeld en maakt me eenzaam.”
Na de intake (maart 2023) schrijf ik:
“Cliënte is een levendige, creatieve 45-jarige vrouw die in mei 2022 overvallen werd door de diagnose borstkanker met twee uitzaaiingen in de lymfeklieren; de mammografie werd ter plekke uitgebreid met een echo en punctie terwijl het medisch personeel steeds stiller werd.
Behandeling bestond uit chemotherapie, een borstsparende operatie, bestralingen en ze is gestart met anti-hormoonbehandeling. Na de eerste paniek heeft ze zich afgesloten van haar emoties om staande te blijven. Ze heeft geprobeerd grip te krijgen op haar situatie. Door informatie te verzamelen, vragen te stellen, hulpbronnen te mobiliseren, en door uiterst proactief de samenwerking met artsen op te zoeken. Ze zegt de hele reis geregisseerd te hebben. Echter nu het medische stof neerdwarrelt, is het oppakken van haar leven veel moeilijker dan ze voorzien had.
Ze is bang dat de kanker terugkomt en voor de dood. Ze is zoekende naar hoe zich te verhouden tot de onzekerheid van het leven. Haar concentratie is slecht. Ze mist haar oude energieniveau. Het is niet vanzelfsprekend om het werk dat ze deed op te kunnen en willen pakken. Ze is bang dat ze veranderd is. Ze voelt weinig contact met haar lijf. Ze voelt zich gesteund door man, kinderen en veel dierbaren en toch is het eenzaam. Ze hanteert de intensiteit door te doen wat haar vertrouwd is; in volle vaart creëren. Ze zingt, schrijft, verbeeldt, acteert.”
Maar een verwerkingsproces heeft nog iets nodig: verstilling, vertraging, ruimte maken voor de rauwe emoties.
Stap 1: Inzicht
Als begin van de behandeling stel ik haar voor om deel te nemen aan de voorlichtingsgroep over de emotionele impact van het doormaken van kanker. Naast haar zijn er nog negen deelnemers. Ze heeft er zin in. Ik bereid me voor op een levendige groep.
Mylène
In de aanmelding schrijft Pia:
“Ik worstel en zoek hoe mijn leven na kanker eruitziet. Ik heb angst of de kanker wegblijft en merk dat ik, als ik erover praat, helemaal leegloop. Ik wil dit niet telkens bij mijn partner neerleggen en leren accepteren wat er is gebeurd. Hoe geef ik wat me is ‘overkomen’ een plaats, zonder dat het er elke dag weer over gaat? Ik wil niet dat het terugkomt en doe daar zoveel als ik kan aan: goed eten, trainen, rust nemen, tegelijkertijd merk ik dat ik het graag los wil laten en weer wil leven na kanker. Ik merk dat ik emotioneel vast zit en dat mijn ‘overlevingsstand’ aan staat. Fijn zou zijn als die weer op ‘off’ gaat. Ik zit in een soort tussenfase, ik wil graag de kanker loslaten en weer vol vertrouwen het leven in stappen. Ik bemerk een terughoudendheid en dat vind ik ingewikkeld en maakt me eenzaam.”
Na de intake (maart 2023) schrijf ik:
“Cliënte is een levendige, creatieve 45-jarige vrouw die in mei 2022 overvallen werd door de diagnose borstkanker met twee uitzaaiingen in de lymfeklieren; de mammografie werd ter plekke uitgebreid met een echo en punctie terwijl het medisch personeel steeds stiller werd.
Behandeling bestond uit chemotherapie, een borstsparende operatie, bestralingen en ze is gestart met anti-hormoonbehandeling. Na de eerste paniek heeft ze zich afgesloten van haar emoties om staande te blijven. Ze heeft geprobeerd grip te krijgen op haar situatie. Door informatie te verzamelen, vragen te stellen, hulpbronnen te mobiliseren, en door uiterst proactief de samenwerking met artsen op te zoeken. Ze zegt de hele reis geregisseerd te hebben. Echter nu het medische stof neerdwarrelt, is het oppakken van haar leven veel moeilijker dan ze voorzien had.
Ze is bang dat de kanker terugkomt en voor de dood. Ze is zoekende naar hoe zich te verhouden tot de onzekerheid van het leven. Haar concentratie is slecht. Ze mist haar oude energieniveau. Het is niet vanzelfsprekend om het werk dat ze deed op te kunnen en willen pakken. Ze is bang dat ze veranderd is. Ze voelt weinig contact met haar lijf. Ze voelt zich gesteund door man, kinderen en veel dierbaren en toch is het eenzaam. Ze hanteert de intensiteit door te doen wat haar vertrouwd is; in volle vaart creëren. Ze zingt, schrijft, verbeeldt, acteert.”
Maar een verwerkingsproces heeft nog iets nodig: verstilling, vertraging, ruimte maken voor de rauwe emoties.
Stap 1: Inzicht
Als begin van de behandeling stel ik haar voor om deel te nemen aan de voorlichtingsgroep over de emotionele impact van het doormaken van kanker. Naast haar zijn er nog negen deelnemers. Ze heeft er zin in. Ik bereid me voor op een levendige groep.
Mylène