26 oktober '25
Hoe is het nou?
Leven is Liefde
Liefde is Leven
Leven geeft Lol
Lol geeft Leven
Leven brengt vrijheid
Vrijheid brengt leven
Leven komt met keuzes
En dus KIES voor het leven!
Hoera
Hoera
Hoera
Lang leven het leven!
Liefde is Leven
Leven geeft Lol
Lol geeft Leven
Leven brengt vrijheid
Vrijheid brengt leven
Leven komt met keuzes
En dus KIES voor het leven!
Hoera
Hoera
Hoera
Lang leven het leven!
Hoe gaat het? || Dood dichterbij halen
Hoe ist nou?
Dat is de meeste gestelde vraag die je krijgt als (borst)kankerpatiënt. Ik ben out of options voor wat betreft de antwoorden.
Je ging toch krachtraining doen enzo?
Ik heb mezelf inderdaad weer zes weken in het zweet gewerkt, met resultaat! Er zijn wat kilo’s af, het lijf zit weer wat strakker in z’n vel, het hoofd zit er weer wat scherper in en het belangrijkste is dat mijn BMI in het groen zit en mijn vetpercentage aanzienlijk naar beneden is bijgesteld: ?
Waarom is dat goed? Die rondingen waren toch … heel vrouwelijk?
Minder vetten = minder oestrogenen = minder kans op recidief of een kanker elders naar aanleiding van ‘de-potentiële-rondzwevende-micro-kankercellen’ = LEF verzamelen om eerder te stoppen met de tamoxifen (antihormoontherapie).
Nou dat is een hele redenering, is dat bewezen?
Nee, maar goed, we weten nu ook niet of die tamoxifen iets doet …
Ja, ja, en als je eerder stopt, speel je dan niet met je leven?
Geen idee. Er is geen onderzoek gedaan naar vrouwen die eerder stoppen en nog leven … dat is wetenschappelijk niet interessant, vermoed ik …
Expliciet in transitie
Jij zit toch … in de overgang?
Ja. Dus?
Wat merkt je omgeving daarvan?
Is dat belangrijk?
Nou, nee, niet echt.
Nou dan.
Het gaat dus goed?
Ja, ik ga … wij gaan goed. Vandaag moest ik naar de radioloog voor de knobbel op mijn schildklier, je weet wel ‘de bijvangst’ van de PET scan.
Oh, en?
Ik bemerkte dat ik toch weer nerveus was. Er was een soort afkeer in mijn buik. De verpleegkundige was heel vriendelijk en de knobbel is niet echt gegroeid. Ik val weer in een protocol … Jan werd ook nerveus en samen waren we even terug bij ‘af’. Chocolade helpt ????
Maar ehhh hoe is het nou echt?
Ik had de neiging te denken dat ik klaar was … en mijn leven wel even zou oppakken.
Dat doe je toch?
Dat is wat jij wil zien…
Dood dichterbij halen
We liepen het bos in, ik hoefde niet te letten op de route, zegt ze. Ze is aardig, luistert goed en oogt ook een beetje warrig, dat vind ik wel fijn. Ik moet mijn vragen onderdrukken, best gek om een uur over mezelf te praten en geen interesse in haar welzijn of leven te tonen.
Waar wil je het over hebben? Die vraag brengt me in verwarring, ik weet het eigenlijk niet… en dus begin ik bij het verhaal over mijn boekje Borst Vooruit die heb gemaakt. We komen hierdoor te spreken over de ‘ontdekkingsdag’ en de dagen erna.Het blijkt dat ik ben vergeten om over de eerste week te bloggen. Ik begin mijn boekje bij de start van de behandelingen. Het moment waarop ineens mijn leven in een totaal ander perspectief terechtkomt…. ben ik ‘vergeten’.
Vrijdag 6 mei – 11.30 uur
‘We gaan een punctie doen, daar voel je niks van. Kijk KLIK zo klinkt het en daarna kom je direct bij een Arts terecht en zit je in het proces, ik ben zo terug.’
HUH? WAT?... denk ik hardop in mijn hoofd. Ik hoor mezelf zeggen: ‘Oké, maar ik heb de komende week een hele drukke week, dus misschien kan ik de week erop langskomen.’
De echoscopiste is de radioloog halen om te bevestigen, wat zij wellicht heeft gezien. Ik denk alles, voel niks en kijk naar het systeemplafond… Na 3 minuten voel ik nog steeds niks. De radioloog komt binnen en kijkt me aan. ‘Ik ga even kijken als u het goed vindt.’
‘Mag ik nu wat vragen?’
‘Ja hoor.’
‘Mag ik vragen wat u heeft gezien?’
‘Daar ga ik zo naar kijken, mijn collega heeft …’
‘Ik denk dat het niet goed is, zegt u ajb gewoon waar het op staat, ik denk dat het niet goed is.’ Er neemt zich langzamerhand een soort van paniek bezit van mijn hoofd en lijf. Kanker? Hoezo? Dat krijgen andere vrouwen van boven de 60. Ik voel me helemaal niet ziek! De huisarts maakte ook geen ongeruste indruk… Waarom? Dit klopt niet, ze heeft het bij het verkeerde einde.
En terwijl de radioloog door gaat met de puncties, verdwijn ik langzaam uit mijn lichaam, mijn gedachten gaan naar de hemel en ik zie mezelf liggen….
Ik voel NIKS.
Psychmevrouw: Wat gebeurt er als je de Dood dichterbij haalt?
Pia: Ehhh hoe bedoel je?
Psychmevrouw: Soms helpt het om erachter te komen wat echt belangrijk is, om de Dood dichterbij te halen.
Ik word emotioneel. Ik had nog helemaal nooit en te nimmer nagedacht over de Dood. Die mag pas om het hoekje komen kijken als ik rond de 80 of 90 ben. Als ik aan de Dood denk… dan gebeurt er NIKS, ik ga daar niet heen, ik wil daar niet heen.
We lopen weer verder het bos in, we zien een vogel … en ik voel niks.
Levenslust
Leven is Liefde
Liefde is Leven
Leven geeft Lol
Lol geeft Leven
Leven brengt vrijheid
Vrijheid brengt leven
Leven komt met keuzes
En dus KIES voor het leven!
Hoera
Hoera
Hoera
Lang leven het leven!
Pia
Hoe ist nou?
Dat is de meeste gestelde vraag die je krijgt als (borst)kankerpatiënt. Ik ben out of options voor wat betreft de antwoorden.
Je ging toch krachtraining doen enzo?
Ik heb mezelf inderdaad weer zes weken in het zweet gewerkt, met resultaat! Er zijn wat kilo’s af, het lijf zit weer wat strakker in z’n vel, het hoofd zit er weer wat scherper in en het belangrijkste is dat mijn BMI in het groen zit en mijn vetpercentage aanzienlijk naar beneden is bijgesteld: ?
Waarom is dat goed? Die rondingen waren toch … heel vrouwelijk?
Minder vetten = minder oestrogenen = minder kans op recidief of een kanker elders naar aanleiding van ‘de-potentiële-rondzwevende-micro-kankercellen’ = LEF verzamelen om eerder te stoppen met de tamoxifen (antihormoontherapie).
Nou dat is een hele redenering, is dat bewezen?
Nee, maar goed, we weten nu ook niet of die tamoxifen iets doet …
Ja, ja, en als je eerder stopt, speel je dan niet met je leven?
Geen idee. Er is geen onderzoek gedaan naar vrouwen die eerder stoppen en nog leven … dat is wetenschappelijk niet interessant, vermoed ik …
Expliciet in transitie
Jij zit toch … in de overgang?
Ja. Dus?
Wat merkt je omgeving daarvan?
Is dat belangrijk?
Nou, nee, niet echt.
Nou dan.
Het gaat dus goed?
Ja, ik ga … wij gaan goed. Vandaag moest ik naar de radioloog voor de knobbel op mijn schildklier, je weet wel ‘de bijvangst’ van de PET scan.
Oh, en?
Ik bemerkte dat ik toch weer nerveus was. Er was een soort afkeer in mijn buik. De verpleegkundige was heel vriendelijk en de knobbel is niet echt gegroeid. Ik val weer in een protocol … Jan werd ook nerveus en samen waren we even terug bij ‘af’. Chocolade helpt ????
Maar ehhh hoe is het nou echt?
Ik had de neiging te denken dat ik klaar was … en mijn leven wel even zou oppakken.
Dat doe je toch?
Dat is wat jij wil zien…
Dood dichterbij halen
We liepen het bos in, ik hoefde niet te letten op de route, zegt ze. Ze is aardig, luistert goed en oogt ook een beetje warrig, dat vind ik wel fijn. Ik moet mijn vragen onderdrukken, best gek om een uur over mezelf te praten en geen interesse in haar welzijn of leven te tonen.
Waar wil je het over hebben? Die vraag brengt me in verwarring, ik weet het eigenlijk niet… en dus begin ik bij het verhaal over mijn boekje Borst Vooruit die heb gemaakt. We komen hierdoor te spreken over de ‘ontdekkingsdag’ en de dagen erna.Het blijkt dat ik ben vergeten om over de eerste week te bloggen. Ik begin mijn boekje bij de start van de behandelingen. Het moment waarop ineens mijn leven in een totaal ander perspectief terechtkomt…. ben ik ‘vergeten’.
Vrijdag 6 mei – 11.30 uur
‘We gaan een punctie doen, daar voel je niks van. Kijk KLIK zo klinkt het en daarna kom je direct bij een Arts terecht en zit je in het proces, ik ben zo terug.’
HUH? WAT?... denk ik hardop in mijn hoofd. Ik hoor mezelf zeggen: ‘Oké, maar ik heb de komende week een hele drukke week, dus misschien kan ik de week erop langskomen.’
De echoscopiste is de radioloog halen om te bevestigen, wat zij wellicht heeft gezien. Ik denk alles, voel niks en kijk naar het systeemplafond… Na 3 minuten voel ik nog steeds niks. De radioloog komt binnen en kijkt me aan. ‘Ik ga even kijken als u het goed vindt.’
‘Mag ik nu wat vragen?’
‘Ja hoor.’
‘Mag ik vragen wat u heeft gezien?’
‘Daar ga ik zo naar kijken, mijn collega heeft …’
‘Ik denk dat het niet goed is, zegt u ajb gewoon waar het op staat, ik denk dat het niet goed is.’ Er neemt zich langzamerhand een soort van paniek bezit van mijn hoofd en lijf. Kanker? Hoezo? Dat krijgen andere vrouwen van boven de 60. Ik voel me helemaal niet ziek! De huisarts maakte ook geen ongeruste indruk… Waarom? Dit klopt niet, ze heeft het bij het verkeerde einde.
En terwijl de radioloog door gaat met de puncties, verdwijn ik langzaam uit mijn lichaam, mijn gedachten gaan naar de hemel en ik zie mezelf liggen….
Ik voel NIKS.
Psychmevrouw: Wat gebeurt er als je de Dood dichterbij haalt?
Pia: Ehhh hoe bedoel je?
Psychmevrouw: Soms helpt het om erachter te komen wat echt belangrijk is, om de Dood dichterbij te halen.
Ik word emotioneel. Ik had nog helemaal nooit en te nimmer nagedacht over de Dood. Die mag pas om het hoekje komen kijken als ik rond de 80 of 90 ben. Als ik aan de Dood denk… dan gebeurt er NIKS, ik ga daar niet heen, ik wil daar niet heen.
We lopen weer verder het bos in, we zien een vogel … en ik voel niks.
Levenslust
Leven is Liefde
Liefde is Leven
Leven geeft Lol
Lol geeft Leven
Leven brengt vrijheid
Vrijheid brengt leven
Leven komt met keuzes
En dus KIES voor het leven!
Hoera
Hoera
Hoera
Lang leven het leven!
Pia