19 oktober '25
Kanker is geen project
Als je elke dag in de spiegel naar je haar kijkt, ben je dan ijdel of gewoon blij dat het er weer zit #Pia's inborst
Van overleven naar leven
‘Tijdens deze intake kijken we samen naar je vraag en of/hoe wij daar een antwoord op hebben.’
Ik zit bij de psychmevrouw, gespecialiseerd in ‘mensen zoals ik’. Ik neem een slok van mijn thee en probeer in grote stappen door mijn proces heen te lopen, zodat de psychmevrouw een beeld heeft. Ik begin te ratelen en er komen allerlei details, vragen en verhalen naar boven die ik tegelijkertijd binnen dat uur allemaal wil vertellen. Ik ben net een te enthousiast kind wat an sich vreemd is in deze context. Dan ineens roept ze: ‘HO!’ Ze gaat rechtop zitten, ze pakt haar pen en is duidelijk wakker, we kunnen beginnen.
Hokjes
Ze heeft me in een hokje geplaatst, zo werkt dat in het zorgsysteem. Ze zei het een beetje verontschuldigend, inmiddels kan ik erom lachen. Los van het hokje, blijft er een opmerking rondzingen in mijn hoofd: ‘Kanker is geen project’…. Jammer. Al ken ik zelf maar weinig projecten die echt afgerond worden.
TamoxiFAN
Tamoxy en ik zijn inmiddels al bijna twee maanden op stap en ik ben niet negatief. Sterker nog, de wereld wordt er een stuk duidelijker op: grenzen zijn helder en ik zit er soms redelijk kort door de bocht op, en dat mag. Mijn remedie werkt, als ik blijf bewegen en mijn suikerspiegel stabiel hou, kom ik een heel eind.
Ook nog even verwerken
Als zelfstandig ondernemer ben ik nu ook mijn eigen re-integratie arts. In dit stadium kan ik je zeggen dat ‘ik en ik’, samen, zeer wonderlijke gesprekken hebben over planning, leven, focus en prioriteiten.
Zo zo, dat klinkt alsof je het licht gezien hebt.
Laten we zeggen: het wordt licht.
ehmm is dat nou nodig, zo’n psychmevrouw?
Nodig? De wachttijden zijn vijf maanden, tegen die tijd zijn al mijn kopzorgen wellicht al over.
… ja het is ook allemaal niet niks, kanker.
Een op de twee krijgt het, dus volgens mij is het een fact-of-life.
Ik bedoel het ‘verwerken van kanker’.
Ze heeft me uitgenodigd voor een ‘kanker-luister-groep’
Ok, wat is dat precies?
Geen idee, ik denk een soort kankercollege …
Klinkt … ehh nogal cognitief.
Ik heb trouwens weer haar! Ja, overal ja. Op mijn hoofd gaat t zijn eigen weg.
Versie krullend met pieken?
Precies, ben ik een oma die net haar krulspelden heeft uitgedaan of een pasgeboren schaap….
Ik onthoud mij van enig commentaar
Verrassend.
Psychmevrouw
‘Als je een beer tegenkomt, dan kun je daar (als je op tijd bent) hard van weg rennen.’
Ja…
‘En je stress systeem heeft dan een uur nodig om weer terug bij de basis te komen.'
Oh ja…?? Terwijl de psychmevrouw het een en ander uitlegt over angst, probeer ik me voor te stellen hoe ik, ongezien, zou wegrennen als ik zomaar een beer tegen zou komen.
‘Kanker, daar kun je niet van wegrennen, want dat zit in jouw lijf. Dat betekent dat die onzekerheid, langdurig in je lichaam zit.'
Ja..ja..
‘En je stress systeem staat dus voor een zeer lange periode AAN.’
Ja, ja… ik begrijp het: kanker is dus geen beer.
Kankergenoten
De kankergroep waar ik bij aansloot bestaat uit 9 mensen: 5 borstkanker, 2 blaaskanker, 1 melanoomkanker en 1 beenmergkanker. Ik ging er net iets te opportunistisch in. ‘s Ochtends nog even werken en daarna hup naar de kanker-luister-groep in de middag. Al rennend, met net te veel tassen en dorst, storm ik de kamer in. De kamer waar iedereen zaten te wachten op de psychmevrouw. Er hing een dikke zware mist en iedereen was …stil. Toen schoot het me ineens te binnen, het gaat natuurlijk over kanker, over ziekte, overleven en over de dood. Kanker is dus geen beer, schrijf ik in mijn schrift.
De psychmevrouw rond de sessie af met een re-integratie-les ‘Zeer zelden heb ik een bedrijfsarts aan de telefoon waar ik tegen zeg dat iemand wel wat meer kan doen. In 90 % van de gevallen is het advies per direct terugschakelen voor een duurzaam herstel later.’
Struikelen, fouten maken, zoeken, verwerken, accepteren, het hoort bij re-integreren en het managen van je omgeving en jezelf ook. Ik ben er VOL ingestapt: kanker is geen beer en ook geen project.
Pia
‘Tijdens deze intake kijken we samen naar je vraag en of/hoe wij daar een antwoord op hebben.’
Ik zit bij de psychmevrouw, gespecialiseerd in ‘mensen zoals ik’. Ik neem een slok van mijn thee en probeer in grote stappen door mijn proces heen te lopen, zodat de psychmevrouw een beeld heeft. Ik begin te ratelen en er komen allerlei details, vragen en verhalen naar boven die ik tegelijkertijd binnen dat uur allemaal wil vertellen. Ik ben net een te enthousiast kind wat an sich vreemd is in deze context. Dan ineens roept ze: ‘HO!’ Ze gaat rechtop zitten, ze pakt haar pen en is duidelijk wakker, we kunnen beginnen.
Hokjes
Ze heeft me in een hokje geplaatst, zo werkt dat in het zorgsysteem. Ze zei het een beetje verontschuldigend, inmiddels kan ik erom lachen. Los van het hokje, blijft er een opmerking rondzingen in mijn hoofd: ‘Kanker is geen project’…. Jammer. Al ken ik zelf maar weinig projecten die echt afgerond worden.
TamoxiFAN
Tamoxy en ik zijn inmiddels al bijna twee maanden op stap en ik ben niet negatief. Sterker nog, de wereld wordt er een stuk duidelijker op: grenzen zijn helder en ik zit er soms redelijk kort door de bocht op, en dat mag. Mijn remedie werkt, als ik blijf bewegen en mijn suikerspiegel stabiel hou, kom ik een heel eind.
Ook nog even verwerken
Als zelfstandig ondernemer ben ik nu ook mijn eigen re-integratie arts. In dit stadium kan ik je zeggen dat ‘ik en ik’, samen, zeer wonderlijke gesprekken hebben over planning, leven, focus en prioriteiten.
Zo zo, dat klinkt alsof je het licht gezien hebt.
Laten we zeggen: het wordt licht.
ehmm is dat nou nodig, zo’n psychmevrouw?
Nodig? De wachttijden zijn vijf maanden, tegen die tijd zijn al mijn kopzorgen wellicht al over.
… ja het is ook allemaal niet niks, kanker.
Een op de twee krijgt het, dus volgens mij is het een fact-of-life.
Ik bedoel het ‘verwerken van kanker’.
Ze heeft me uitgenodigd voor een ‘kanker-luister-groep’
Ok, wat is dat precies?
Geen idee, ik denk een soort kankercollege …
Klinkt … ehh nogal cognitief.
Ik heb trouwens weer haar! Ja, overal ja. Op mijn hoofd gaat t zijn eigen weg.
Versie krullend met pieken?
Precies, ben ik een oma die net haar krulspelden heeft uitgedaan of een pasgeboren schaap….
Ik onthoud mij van enig commentaar
Verrassend.
Psychmevrouw
‘Als je een beer tegenkomt, dan kun je daar (als je op tijd bent) hard van weg rennen.’
Ja…
‘En je stress systeem heeft dan een uur nodig om weer terug bij de basis te komen.'
Oh ja…?? Terwijl de psychmevrouw het een en ander uitlegt over angst, probeer ik me voor te stellen hoe ik, ongezien, zou wegrennen als ik zomaar een beer tegen zou komen.
‘Kanker, daar kun je niet van wegrennen, want dat zit in jouw lijf. Dat betekent dat die onzekerheid, langdurig in je lichaam zit.'
Ja..ja..
‘En je stress systeem staat dus voor een zeer lange periode AAN.’
Ja, ja… ik begrijp het: kanker is dus geen beer.
Kankergenoten
De kankergroep waar ik bij aansloot bestaat uit 9 mensen: 5 borstkanker, 2 blaaskanker, 1 melanoomkanker en 1 beenmergkanker. Ik ging er net iets te opportunistisch in. ‘s Ochtends nog even werken en daarna hup naar de kanker-luister-groep in de middag. Al rennend, met net te veel tassen en dorst, storm ik de kamer in. De kamer waar iedereen zaten te wachten op de psychmevrouw. Er hing een dikke zware mist en iedereen was …stil. Toen schoot het me ineens te binnen, het gaat natuurlijk over kanker, over ziekte, overleven en over de dood. Kanker is dus geen beer, schrijf ik in mijn schrift.
De psychmevrouw rond de sessie af met een re-integratie-les ‘Zeer zelden heb ik een bedrijfsarts aan de telefoon waar ik tegen zeg dat iemand wel wat meer kan doen. In 90 % van de gevallen is het advies per direct terugschakelen voor een duurzaam herstel later.’
Struikelen, fouten maken, zoeken, verwerken, accepteren, het hoort bij re-integreren en het managen van je omgeving en jezelf ook. Ik ben er VOL ingestapt: kanker is geen beer en ook geen project.
Pia