24 oktober '25
Levenslust speech
Wat zeg je tegen mensen die je een jaar lang hebben gesteund en met je mee hebben geleefd? Met wekelijkse kaarten, bloemen, bomen om tegenaan te schoppen, servies om kapot te gooien, ballonnen, boeken, eten, aandacht, duimpjes, smileys, spontane bezoekjes, armbandjes, flessen champagne, adviezen, mooie teksten, muziek lijsten ….
Levenslust Speech || Wandelcoaching
Speech
Wat zeg je tegen mensen die je een jaar lang hebben gesteund en met je mee hebben geleefd? Met wekelijkse kaarten, bloemen, bomen om tegenaan te schoppen, servies om kapot te gooien, ballonnen, boeken, eten, aandacht, duimpjes, smileys, spontane bezoekjes, armbandjes, flessen champagne, adviezen, mooie teksten, muziek lijsten en zo kan ik doorgaan….Het is overweldigend!
Wat zeg je tegen vrienden die meer zijn dan vrienden. Tegen familie die nog meer familie worden en die je altijd overal voelt ook al zijn ze er niet fysiek. Tegen vrienden in wording die uit het niks de relatie verstevigen. Tegen mensen die je maar een beetje kent en toch van heel veel waarde zijn op het moment dat je huilend in het ziekenhuis staat. Tegen mensen die ineens verschijnen omdat ze in hetzelfde schuitje zitten of zaten en je een hart onder de riem willen steken: mijn zogeheten kanker vriendinnen. Wat zeg je tegen kinderen groot en klein die ineens geconfronteerd worden met dood. En wat zeggen zij tegen mij?
‘Mama ga je dood?’ ‘Vandaag niet’, zie ik tegen mijn jongste dochter.
‘Mama, ik snap best dat je me mist, maar ga iets leuks doen en dan ben ik voor je het weet weer thuis.’ Dat schreef mijn oudste dochter op een papiertje, wat ik kon openmaken toen ze samen met Opa en Oma op vakantie gingen in Italië. ‘Komt goed, Pia…’ appte mijn jongste zoon (waarvan je moet weten dat hij niet mijn biologische zoon is, maar des te meer besefte ik nu dat het ook mijn zoon is). De oudste liet ‘t vaak weten op een andere manier: stilzwijgend het initiatief nemend om de hond uit te laten, leuke dingen doen met zijn zusjes.
Wat zeg je tegen je ouders, als je zelf weet hoe het voelt om een ouder te zijn. ‘Mama, ik heb t enorm gewaardeerd dat je heel rustig reageerde toen ik het nieuws vertelde: ‘Gut, wat een vervelend nieuws, Pia.’’ Samen met papa hebben jullie een wezenlijke rol gespeeld in deze rit die ik, of eigenlijk mijn hele gezin, heeft afgelegd. Zwijgzaam aanwezig zijn, goede gesprekken op de momenten dat het kon, bovenal voelde ik liefde, hoop en steun in mij, als persoon, als karakter, als jullie dochter, met als enige stip op de horizon: GENEZEN.
Steun
Ik kan zo bij iedereen iets benoemen wat me heeft geraakt en met name heeft gesteund. Steun die zo nodig is in een traject als dit! En wat ik anders ben gaan waarderen.
Jan
Jan, mijn man, mijn mattie, mijn alleskunner, mijn partner, mijn zakenrelatie en ineens werd je ook mijn mantelzorger. Ik herinner me nog het moment dat je binnenkwam in de kamer waar de echo werd gemaakt, je stak eerst je bovenlijf om de hoek en we hadden 1 blik nodig. Gelijk gaf je steun, je kwam naast me staan, arm stevig om mij heen, terwijl ik daar nog met ontbloot bovenlijf zat te verteren wat ik net had gehoord. Je luisterde aandachtig en samen liepen we naar de kleedkamer. Ik kleedde me aan en zwijgzaam liepen we door de hallen van het ziekenhuis, ik hoorde en voelde niks. Jij bent direct alles en iedereen gaan bellen om ons leven tot stilstand te brengen.
Wat hebben wij aan elkaar weer bewezen dat we een team zijn: op alle fronten. Jij deed alles en ik deed mijn best. Het resulteerde in een enorme verbouwing die gewoon doorging, kinderen die gewoon doorgingen en verzorgd moesten worden en ook hele goede gesprekken over het leven, over kwaliteit van leven, over de bedoeling van leven en nog. Ik had de kanker, maar met het effect van de kanker hadden we allemaal te dealen…. en nu soms nog.
Levenslust Feest
Een collega zei tegen mij: ‘Er zijn twee momenten in je leven waarop iedereen er speciaal voor jou is: je bruiloft en je uitvaart. Ik vind het helemaal des Pias om daar een variant aan toe te voegen, namelijk “ik heb kanker verslagen feest “en iedereen is welkom.’
Wandel coaching
Alle ziekenhuisactiviteiten zijn achter de rug, iedereen gaat weer ‘gewoon verder met zijn leven’…. en ik? Ik ga aan de slag met mijn inborst: Hoe kom ik in het reine met Pia 2.0 en hoe zorg ik ervoor dat Mevrouw de Angst mijn leven niet regeert en de Dood op afstand blijft. Na de zomer begint mijn traject met Mylene. Ze wil graag buiten wandelen in het bos. Handig, neem ik de hond gelijk mee en heb ik mijn stappen ook weer gezet…al is dat natuurlijk niet het doel.
Pia
Speech
Wat zeg je tegen mensen die je een jaar lang hebben gesteund en met je mee hebben geleefd? Met wekelijkse kaarten, bloemen, bomen om tegenaan te schoppen, servies om kapot te gooien, ballonnen, boeken, eten, aandacht, duimpjes, smileys, spontane bezoekjes, armbandjes, flessen champagne, adviezen, mooie teksten, muziek lijsten en zo kan ik doorgaan….Het is overweldigend!
Wat zeg je tegen vrienden die meer zijn dan vrienden. Tegen familie die nog meer familie worden en die je altijd overal voelt ook al zijn ze er niet fysiek. Tegen vrienden in wording die uit het niks de relatie verstevigen. Tegen mensen die je maar een beetje kent en toch van heel veel waarde zijn op het moment dat je huilend in het ziekenhuis staat. Tegen mensen die ineens verschijnen omdat ze in hetzelfde schuitje zitten of zaten en je een hart onder de riem willen steken: mijn zogeheten kanker vriendinnen. Wat zeg je tegen kinderen groot en klein die ineens geconfronteerd worden met dood. En wat zeggen zij tegen mij?
‘Mama ga je dood?’ ‘Vandaag niet’, zie ik tegen mijn jongste dochter.
‘Mama, ik snap best dat je me mist, maar ga iets leuks doen en dan ben ik voor je het weet weer thuis.’ Dat schreef mijn oudste dochter op een papiertje, wat ik kon openmaken toen ze samen met Opa en Oma op vakantie gingen in Italië. ‘Komt goed, Pia…’ appte mijn jongste zoon (waarvan je moet weten dat hij niet mijn biologische zoon is, maar des te meer besefte ik nu dat het ook mijn zoon is). De oudste liet ‘t vaak weten op een andere manier: stilzwijgend het initiatief nemend om de hond uit te laten, leuke dingen doen met zijn zusjes.
Wat zeg je tegen je ouders, als je zelf weet hoe het voelt om een ouder te zijn. ‘Mama, ik heb t enorm gewaardeerd dat je heel rustig reageerde toen ik het nieuws vertelde: ‘Gut, wat een vervelend nieuws, Pia.’’ Samen met papa hebben jullie een wezenlijke rol gespeeld in deze rit die ik, of eigenlijk mijn hele gezin, heeft afgelegd. Zwijgzaam aanwezig zijn, goede gesprekken op de momenten dat het kon, bovenal voelde ik liefde, hoop en steun in mij, als persoon, als karakter, als jullie dochter, met als enige stip op de horizon: GENEZEN.
Steun
Ik kan zo bij iedereen iets benoemen wat me heeft geraakt en met name heeft gesteund. Steun die zo nodig is in een traject als dit! En wat ik anders ben gaan waarderen.
Jan
Jan, mijn man, mijn mattie, mijn alleskunner, mijn partner, mijn zakenrelatie en ineens werd je ook mijn mantelzorger. Ik herinner me nog het moment dat je binnenkwam in de kamer waar de echo werd gemaakt, je stak eerst je bovenlijf om de hoek en we hadden 1 blik nodig. Gelijk gaf je steun, je kwam naast me staan, arm stevig om mij heen, terwijl ik daar nog met ontbloot bovenlijf zat te verteren wat ik net had gehoord. Je luisterde aandachtig en samen liepen we naar de kleedkamer. Ik kleedde me aan en zwijgzaam liepen we door de hallen van het ziekenhuis, ik hoorde en voelde niks. Jij bent direct alles en iedereen gaan bellen om ons leven tot stilstand te brengen.
Wat hebben wij aan elkaar weer bewezen dat we een team zijn: op alle fronten. Jij deed alles en ik deed mijn best. Het resulteerde in een enorme verbouwing die gewoon doorging, kinderen die gewoon doorgingen en verzorgd moesten worden en ook hele goede gesprekken over het leven, over kwaliteit van leven, over de bedoeling van leven en nog. Ik had de kanker, maar met het effect van de kanker hadden we allemaal te dealen…. en nu soms nog.
Levenslust Feest
Een collega zei tegen mij: ‘Er zijn twee momenten in je leven waarop iedereen er speciaal voor jou is: je bruiloft en je uitvaart. Ik vind het helemaal des Pias om daar een variant aan toe te voegen, namelijk “ik heb kanker verslagen feest “en iedereen is welkom.’
Wandel coaching
Alle ziekenhuisactiviteiten zijn achter de rug, iedereen gaat weer ‘gewoon verder met zijn leven’…. en ik? Ik ga aan de slag met mijn inborst: Hoe kom ik in het reine met Pia 2.0 en hoe zorg ik ervoor dat Mevrouw de Angst mijn leven niet regeert en de Dood op afstand blijft. Na de zomer begint mijn traject met Mylene. Ze wil graag buiten wandelen in het bos. Handig, neem ik de hond gelijk mee en heb ik mijn stappen ook weer gezet…al is dat natuurlijk niet het doel.
Pia