21 oktober '25
Mevrouw de Angst
Ja, nee, ja, nee…. OK toch maar ja, …. mijn lieve vriend Rogier heeft me meegenomen naar de kapper, als een soort van cadeau, ofzo.
Pia v2.0 || Back-on-track || Kankergenoten || Mevrouw de Angst
Ja, nee, ja, nee…. OK toch maar ja, …. mijn lieve vriend Rogier heeft me meegenomen naar de kapper, als een soort van cadeau, ofzo.
Huh? Was je haar al zolang dan?
Nee, het is in een ‘groeimodel’ geknipt. Ik moet zeggen dat het heel fijn was om naar de kapper te kunnen gaan.
omdat je eerst kaal was?
Ja.
Ohhhh zo
….……Zie je verder niks?
Jawel.
Wat vind je ervan?
Ik moet ff wennen…. jonger, maar dat grijs stond je ook goed.
Pia v2.0
Grijs haar….., ik merkte dat ik twijfelde: wel of toch niet verven of nog even wachten. Ineens besef ik me dat ik het grijze wijze haar, gekoppeld heb aan: ongewenst 10 jaar vooruitgeworpen worden. Mijn lijf heeft na alle shit die er doorheen heeft geraasd, de opgelegde overgang en de schade die je niet ziet een sprong voorwaarts gemaakt in de tijd.Grijs is toch ook mooi en vergeet niet: krullenHet verven van mijn grijze chemo haren voelt als afscheid…. loslaten van het kankerproces en dat is OKE. Ik moet wel wennen, na al die verschillende haardrachten, vraag ik me af wie Pia 2.0 is.
Back-on-track
Mijn lijf en ik, we zijn op een zoektocht samen. Soms gaat dat lijf als een malle en soms zakt t als een plumpudding in elkaar. We rapen elkaar weer op en HUP daar sta ik weer. Het is tijd voor een back-on-track traject. Zodoende ben ik met manlief en drie vrienden begonnen aan een 6-weekse-fitness/ eet/ beweeg traject ????.
Doel: 8 kilo eraf en vetpercentage omlaag!
WAT? HOEZO?
Omdat vetten oestrogeen aanmaken, en oestrogeen is het voedsel van mijn ‘wellicht-nog-ergens-verstopte’ borstkanker. En dus werken we ons weer in het zweet.
Kankergenoten
In mijn kankergroep zit iemand die ook zeer theatraal is aangelegd en ik was ergens blij verrast te horen dat zij ook ‘zin had om een middag over kanker te praten’. Ook zij concludeerde, rondkijkend, dat niet iedereen er op die manier in zit. De discussie die volgde was intrigerend en maakte duidelijk dat ieder persoon die met kanker te maken heeft (gehad), zijn eigen kankerproces doormaakt.
Mevrouw de Angst
Angst doet veel, zeker als je het herkent als zijnde angst. Mijn Angst en ik zijn goed met elkaar in gesprek. Het helpt om haar (in mijn geval) een persoonlijk karakter te geven. Dan wordt het managen van mevrouw de Angst een stuk persoonlijker. Zo roep ik haar regelmatig tot de orde als ze midden in de nacht in mijn hoofd kakelt. Ik zeg dan iets in de geest van: ‘Ga slapen trut, en schreeuw niet zo in mijn oor!’ Het werkt. Ze is ook best aardig en als ik tijd heb ga ik met haar in gesprek. Ik bevraag haar dan als een echte professional: ‘Wat maakt dat je denkt dat het terug komt?’ ‘Is dat een realistische gedachte?’ ‘Wat kan ik nog meer doen dan ik al doe?’ en uiteindelijk eindigt het gesprek in een grote omhelzing. Ze is ook wel eens weg, dan ga ik haar zoeken. Het is niet echt dat ik haar mis ofzo, maar toch… als ze weggaat dan wil ik dat ook weten….
Levenslust
‘Ik ga voor levenskwaliteit, want ik heb lust om te leven.’ Toen ik dat vandaag tegen een deelnemer zei, werd hij stil…. Even later zei hij: ‘…misschien moet ik eens kijken hoe ik meer kan genieten van mijn vakanties.’ Het voelde als een compliment.
Ik heb een afspraak gemaakt met mijn oncoloog, om te kijken of het zinvol is om van medicijnen te switchen. Niet omdat het niet goed gaat, maar omdat onderzoek sneller gaat en er nieuwe inzichten zijn voor de leeftijdsgroep 45-50. Eens zien of ik haar kan motiveren van het protocol af te wijken ????
Slapen is goed, energiebalans is beter.
Liefs Pia
Ja, nee, ja, nee…. OK toch maar ja, …. mijn lieve vriend Rogier heeft me meegenomen naar de kapper, als een soort van cadeau, ofzo.
Huh? Was je haar al zolang dan?
Nee, het is in een ‘groeimodel’ geknipt. Ik moet zeggen dat het heel fijn was om naar de kapper te kunnen gaan.
omdat je eerst kaal was?
Ja.
Ohhhh zo
….……Zie je verder niks?
Jawel.
Wat vind je ervan?
Ik moet ff wennen…. jonger, maar dat grijs stond je ook goed.
Pia v2.0
Grijs haar….., ik merkte dat ik twijfelde: wel of toch niet verven of nog even wachten. Ineens besef ik me dat ik het grijze wijze haar, gekoppeld heb aan: ongewenst 10 jaar vooruitgeworpen worden. Mijn lijf heeft na alle shit die er doorheen heeft geraasd, de opgelegde overgang en de schade die je niet ziet een sprong voorwaarts gemaakt in de tijd.Grijs is toch ook mooi en vergeet niet: krullenHet verven van mijn grijze chemo haren voelt als afscheid…. loslaten van het kankerproces en dat is OKE. Ik moet wel wennen, na al die verschillende haardrachten, vraag ik me af wie Pia 2.0 is.
Back-on-track
Mijn lijf en ik, we zijn op een zoektocht samen. Soms gaat dat lijf als een malle en soms zakt t als een plumpudding in elkaar. We rapen elkaar weer op en HUP daar sta ik weer. Het is tijd voor een back-on-track traject. Zodoende ben ik met manlief en drie vrienden begonnen aan een 6-weekse-fitness/ eet/ beweeg traject ????.
Doel: 8 kilo eraf en vetpercentage omlaag!
WAT? HOEZO?
Omdat vetten oestrogeen aanmaken, en oestrogeen is het voedsel van mijn ‘wellicht-nog-ergens-verstopte’ borstkanker. En dus werken we ons weer in het zweet.
Kankergenoten
In mijn kankergroep zit iemand die ook zeer theatraal is aangelegd en ik was ergens blij verrast te horen dat zij ook ‘zin had om een middag over kanker te praten’. Ook zij concludeerde, rondkijkend, dat niet iedereen er op die manier in zit. De discussie die volgde was intrigerend en maakte duidelijk dat ieder persoon die met kanker te maken heeft (gehad), zijn eigen kankerproces doormaakt.
Mevrouw de Angst
Angst doet veel, zeker als je het herkent als zijnde angst. Mijn Angst en ik zijn goed met elkaar in gesprek. Het helpt om haar (in mijn geval) een persoonlijk karakter te geven. Dan wordt het managen van mevrouw de Angst een stuk persoonlijker. Zo roep ik haar regelmatig tot de orde als ze midden in de nacht in mijn hoofd kakelt. Ik zeg dan iets in de geest van: ‘Ga slapen trut, en schreeuw niet zo in mijn oor!’ Het werkt. Ze is ook best aardig en als ik tijd heb ga ik met haar in gesprek. Ik bevraag haar dan als een echte professional: ‘Wat maakt dat je denkt dat het terug komt?’ ‘Is dat een realistische gedachte?’ ‘Wat kan ik nog meer doen dan ik al doe?’ en uiteindelijk eindigt het gesprek in een grote omhelzing. Ze is ook wel eens weg, dan ga ik haar zoeken. Het is niet echt dat ik haar mis ofzo, maar toch… als ze weggaat dan wil ik dat ook weten….
Levenslust
‘Ik ga voor levenskwaliteit, want ik heb lust om te leven.’ Toen ik dat vandaag tegen een deelnemer zei, werd hij stil…. Even later zei hij: ‘…misschien moet ik eens kijken hoe ik meer kan genieten van mijn vakanties.’ Het voelde als een compliment.
Ik heb een afspraak gemaakt met mijn oncoloog, om te kijken of het zinvol is om van medicijnen te switchen. Niet omdat het niet goed gaat, maar omdat onderzoek sneller gaat en er nieuwe inzichten zijn voor de leeftijdsgroep 45-50. Eens zien of ik haar kan motiveren van het protocol af te wijken ????
Slapen is goed, energiebalans is beter.
Liefs Pia