25 oktober '25
Overspoeling
In een artikel las ik dat patiënten ongeveer 10% onthouden van het gesprek waarin ze de diagnose horen. De menselijke geest heeft ingenieuze manieren om zichzelf te beschermen tegen overspoeling.
Borst vooruit || Trauma || Overspoeling
Ik zie haar in het bos voor onze eerste individuele sessie. Om vele redenen geloof ik in de (therapeutische) kracht van de natuur, en zie cliënten die dat kunnen en willen graag buiten.
Als ik haar vraag waar ze het over wil hebben, vertelt ze enthousiast over haar levensfeest en over haar reporterboekje ‘Borst Vooruit’, ontstaan uit de blogs die ze bijhield. Het wordt enorm goed ontvangen. En terecht; het is een prachtige mix van eerlijkheid, herkenbaarheid, humor en ontroering. In haar hoofd ontstaan bijna moeiteloos liedjes, teksten, interacties. Ze maakt indruk op me met haar creativiteit. Maar wat het meest blijft hangen van wat ze deelt, is de opmerking van haar man dat ze in het boekje niets vertelt over de aanloop.
Gaandeweg wordt me duidelijk waarom; die was traumatisch.
Terwijl Pia nietsvermoedend met ontbloot bovenlichaam op de onderzoekstafel lag na de mammografie, heeft ze haar diagnose min of meer afgelezen aan de toenemende nervositeit van de echoscopist en de instant aanvullende onderzoeken. Ze heeft haar spanning verwoord door te zeggen: ‘Ik denk dat het niet goed is’. Het antwoord van de radioloog was allerminst geruststellend: ‘Wij zijn ook bezorgd’. Waarna ze alleen werd achtergelaten in een met kou en wanhoop gevulde kamer.
Alhoewel ik buikpijn krijg van wat ik haar in hoog tempo hoor vertellen, geeft Pia daar zelf helemaal geen blijk van. Op de vraag of ze dit een plek heeft gegeven, zegt ze dat ze haar moeder heeft gebeld, en dat Jan al haar afspraken heeft afgezegd. Dat een vriendin huilend langskwam omdat het ze het zo heftig vond. Dat verbaasde haar. De shock van het bericht drong kennelijk door tot de mensen om haar heen, maar niet tot haar.
Wat een normale en enorm behulpzame reactie is in zo’n situatie.
Trauma?
Er zijn opvallende parallellen tussen het moment van de diagnose kanker en de aard van een trauma (waar verschillende definities over bestaan), namelijk: “Het meemaken van een ingrijpende gebeurtenis die een mogelijke levensbedreiging met zich meebrengt en die gepaard gaat met diepe gevoelens van machteloosheid en overspoeling”
Ik heb het hier alleen over de (aanloop naar de) diagnose. Op het intense alles daarna kom ik later terug.
Klachten die kunnen ontstaan na het doormaken van een traumatische gebeurtenis:
Overspoeling
In een artikel las ik dat patiënten ongeveer 10% onthouden van het gesprek waarin ze de diagnose horen. De menselijke geest heeft ingenieuze manieren om zichzelf te beschermen tegen overspoeling.
Psychologische behandeling
Een (ex)kankerpatiënten begint veelal met het (opnieuw) vertellen van het ziekteverhaal. Waarbij ik als therapeut help om de emoties ruimte te geven die er toen niet konden zijn. Woorden vinden voor die gevoelens helpt daarbij.
‘Name it and you tame it’, zou mijn collega zeggen.
Ik neem me voor om Pia in onze volgende sessie te laten vertellen over aanloop en diagnose. Maar dan zo traag, dat ze tussen haar woorden door kan voelen wat ze heeft meegemaakt.
Liefs, Mylène
Ik zie haar in het bos voor onze eerste individuele sessie. Om vele redenen geloof ik in de (therapeutische) kracht van de natuur, en zie cliënten die dat kunnen en willen graag buiten.
Als ik haar vraag waar ze het over wil hebben, vertelt ze enthousiast over haar levensfeest en over haar reporterboekje ‘Borst Vooruit’, ontstaan uit de blogs die ze bijhield. Het wordt enorm goed ontvangen. En terecht; het is een prachtige mix van eerlijkheid, herkenbaarheid, humor en ontroering. In haar hoofd ontstaan bijna moeiteloos liedjes, teksten, interacties. Ze maakt indruk op me met haar creativiteit. Maar wat het meest blijft hangen van wat ze deelt, is de opmerking van haar man dat ze in het boekje niets vertelt over de aanloop.
Gaandeweg wordt me duidelijk waarom; die was traumatisch.
Terwijl Pia nietsvermoedend met ontbloot bovenlichaam op de onderzoekstafel lag na de mammografie, heeft ze haar diagnose min of meer afgelezen aan de toenemende nervositeit van de echoscopist en de instant aanvullende onderzoeken. Ze heeft haar spanning verwoord door te zeggen: ‘Ik denk dat het niet goed is’. Het antwoord van de radioloog was allerminst geruststellend: ‘Wij zijn ook bezorgd’. Waarna ze alleen werd achtergelaten in een met kou en wanhoop gevulde kamer.
Alhoewel ik buikpijn krijg van wat ik haar in hoog tempo hoor vertellen, geeft Pia daar zelf helemaal geen blijk van. Op de vraag of ze dit een plek heeft gegeven, zegt ze dat ze haar moeder heeft gebeld, en dat Jan al haar afspraken heeft afgezegd. Dat een vriendin huilend langskwam omdat het ze het zo heftig vond. Dat verbaasde haar. De shock van het bericht drong kennelijk door tot de mensen om haar heen, maar niet tot haar.
Wat een normale en enorm behulpzame reactie is in zo’n situatie.
Trauma?
Er zijn opvallende parallellen tussen het moment van de diagnose kanker en de aard van een trauma (waar verschillende definities over bestaan), namelijk: “Het meemaken van een ingrijpende gebeurtenis die een mogelijke levensbedreiging met zich meebrengt en die gepaard gaat met diepe gevoelens van machteloosheid en overspoeling”
Ik heb het hier alleen over de (aanloop naar de) diagnose. Op het intense alles daarna kom ik later terug.
Klachten die kunnen ontstaan na het doormaken van een traumatische gebeurtenis:
- Onaangekondigde nare herinneringen of dromen
- Angst en paniek
- Een overgevoelig stress systeem, continu alert zijn
- Bepaalde situaties en gevoelens proberen te vermijden
- Slechte concentratie
- Vechten, vluchten of bevriezen als pogingen om ermee om te gaan
Overspoeling
In een artikel las ik dat patiënten ongeveer 10% onthouden van het gesprek waarin ze de diagnose horen. De menselijke geest heeft ingenieuze manieren om zichzelf te beschermen tegen overspoeling.
Psychologische behandeling
Een (ex)kankerpatiënten begint veelal met het (opnieuw) vertellen van het ziekteverhaal. Waarbij ik als therapeut help om de emoties ruimte te geven die er toen niet konden zijn. Woorden vinden voor die gevoelens helpt daarbij.
‘Name it and you tame it’, zou mijn collega zeggen.
Ik neem me voor om Pia in onze volgende sessie te laten vertellen over aanloop en diagnose. Maar dan zo traag, dat ze tussen haar woorden door kan voelen wat ze heeft meegemaakt.
Liefs, Mylène