22 oktober '25
Startgroep
Thema’s:
Psychische gevolgen van kanker algemeen
Omgaan met heftige emoties
Omgaan met lichamelijke gevolgen waaronder vermoeidheid
Sociale aspecten en studie/werk
Psychische gevolgen van kanker algemeen
Omgaan met heftige emoties
Omgaan met lichamelijke gevolgen waaronder vermoeidheid
Sociale aspecten en studie/werk
Startgroep || Angst || Stap 2
Pia doet dus mee aan de startgroep.
Thema’s:
Observatie Pia tijdens startgroep:
Enthousiast. Als een puppy verwondert ze zich over deze nieuwe wereld. Ze besnuffelt de plek en de mensen. Ze wil alles weten. Ze denkt hardop. Ze deelt. Ze vraagt. Ze speelt. Aan de andere kant van deze range zijn de mensen die aarzelend de kat uit de boom kijken. Het is een gevarieerde groep mensen.
Hoe verschillend cliënten en hun ziekteverhalen ook zijn, meestal is er een gemene deler; angst. Angst dat het terugkomt, voor afhankelijkheid, voor pijn, om niet meer de oude te worden, voor verlies van sociale contacten, om het werk niet meer aan te kunnen, om moe te blijven.
Over angst
Angst is evolutionair gezien een goede raadgever.
We worden geboren met een instinct om te leven. Om niet in zeven sloten tegelijk te lopen, hebben we ons stress-systeem. Dat is van oudsher bedoeld om gevaar razendsnel te detecteren en in te schatten hoe we er levend vanaf komen. Ons brein draagt bij door zich te richten op de bedreiging (meer dan op plezier; focussen op onbekend geritsel in de bosjes maakt je overlevingskans vele malen groter dan genieten van een zonsondergang). Ons lijf doet dat door zich klaar te maken voor actie: zintuigen op scherp, hartslag omhoog, spieren spannen, ademhaling snel. Klaar om te vechten, vluchten, bevriezen of aanpassen.
Een paar manco’s in dit verhaal.
Het stress-systeem is verouderd. Een gevaar was heel vroeger in een paar uur geweken. Daarna had je het overleefd, of niet. In onze tijd hebben we weinig acute bedreigingen, alleen reageert het stress-systeem nog wel zo. Om maar een doel te hebben, richt het zich op werkdruk, sociale verwachtingen, gedachten, geldgebrek, uiterlijk, status, welzijn, gezondheid. Situaties die weken, maanden en zelfs jaren kunnen duren.
In geval van kanker gebeurt ook zoiets. Met de diagnose is er een doodsdreiging. En dus gaat het stress-systeem aan. Lijf klaar voor actie. Brein gefocust op gevaar. Maar dan kan er ineens niet zoveel. Behalve wachten op: verdere onderzoeken, duidelijkheid, een plan en antwoorden. Het stress-systeem gaat verschrikkelijk slecht samen met niets doen.
Observatie Pia na startgroep:
Proactief. Ik leer Pia kennen in een tijd dat bij het HDI de psycholoog die de intake en startgroep doet, niet per se ook de individueel behandelaar wordt.
Wat Pia betreft wel; ze wil bij mij in behandeling. Mensen die kanker doormaken, ervaren doorgaans veel controleverlies. Ze voelen zich overgeleverd aan artsen en medische behandelingen. In die zin juich ik toe dat Pia voor zichzelf opkomt. Bovendien is het lekker helder. En omdat het kan, gaan we het doen. Ik zie wel een valkuil; het is haar zo vertrouwd om de regisseur te zijn, dat ik me afvraag hoe ik haar ga uitleggen dat dit proces (want nee, het is geen project) het juist nodig heeft om grip los te laten. En dat er maar 1 weg is voor het verwerken en dat is door de emoties heen.
Stap 2
Regie nemen waar kan, loslaten waar nodig.
Ik heb er ook zin in.
Mylène
Pia doet dus mee aan de startgroep.
Thema’s:
- Psychische gevolgen van kanker algemeen
- Omgaan met heftige emoties
- Omgaan met lichamelijke gevolgen waaronder vermoeidheid
- Sociale aspecten en studie/werk
Observatie Pia tijdens startgroep:
Enthousiast. Als een puppy verwondert ze zich over deze nieuwe wereld. Ze besnuffelt de plek en de mensen. Ze wil alles weten. Ze denkt hardop. Ze deelt. Ze vraagt. Ze speelt. Aan de andere kant van deze range zijn de mensen die aarzelend de kat uit de boom kijken. Het is een gevarieerde groep mensen.
Hoe verschillend cliënten en hun ziekteverhalen ook zijn, meestal is er een gemene deler; angst. Angst dat het terugkomt, voor afhankelijkheid, voor pijn, om niet meer de oude te worden, voor verlies van sociale contacten, om het werk niet meer aan te kunnen, om moe te blijven.
Over angst
Angst is evolutionair gezien een goede raadgever.
We worden geboren met een instinct om te leven. Om niet in zeven sloten tegelijk te lopen, hebben we ons stress-systeem. Dat is van oudsher bedoeld om gevaar razendsnel te detecteren en in te schatten hoe we er levend vanaf komen. Ons brein draagt bij door zich te richten op de bedreiging (meer dan op plezier; focussen op onbekend geritsel in de bosjes maakt je overlevingskans vele malen groter dan genieten van een zonsondergang). Ons lijf doet dat door zich klaar te maken voor actie: zintuigen op scherp, hartslag omhoog, spieren spannen, ademhaling snel. Klaar om te vechten, vluchten, bevriezen of aanpassen.
Een paar manco’s in dit verhaal.
Het stress-systeem is verouderd. Een gevaar was heel vroeger in een paar uur geweken. Daarna had je het overleefd, of niet. In onze tijd hebben we weinig acute bedreigingen, alleen reageert het stress-systeem nog wel zo. Om maar een doel te hebben, richt het zich op werkdruk, sociale verwachtingen, gedachten, geldgebrek, uiterlijk, status, welzijn, gezondheid. Situaties die weken, maanden en zelfs jaren kunnen duren.
In geval van kanker gebeurt ook zoiets. Met de diagnose is er een doodsdreiging. En dus gaat het stress-systeem aan. Lijf klaar voor actie. Brein gefocust op gevaar. Maar dan kan er ineens niet zoveel. Behalve wachten op: verdere onderzoeken, duidelijkheid, een plan en antwoorden. Het stress-systeem gaat verschrikkelijk slecht samen met niets doen.
Observatie Pia na startgroep:
Proactief. Ik leer Pia kennen in een tijd dat bij het HDI de psycholoog die de intake en startgroep doet, niet per se ook de individueel behandelaar wordt.
Wat Pia betreft wel; ze wil bij mij in behandeling. Mensen die kanker doormaken, ervaren doorgaans veel controleverlies. Ze voelen zich overgeleverd aan artsen en medische behandelingen. In die zin juich ik toe dat Pia voor zichzelf opkomt. Bovendien is het lekker helder. En omdat het kan, gaan we het doen. Ik zie wel een valkuil; het is haar zo vertrouwd om de regisseur te zijn, dat ik me afvraag hoe ik haar ga uitleggen dat dit proces (want nee, het is geen project) het juist nodig heeft om grip los te laten. En dat er maar 1 weg is voor het verwerken en dat is door de emoties heen.
Stap 2
Regie nemen waar kan, loslaten waar nodig.
Ik heb er ook zin in.
Mylène