29 oktober '25
Steen
Inmiddels hebben we een samenwerkingsrelatie opgebouwd waarvan ik het gevoel heb, en als ik het goed inschat dan geldt dat ook voor Pia, dat er voldoende vertrouwen en veiligheid is om tot verdieping te komen.
Verdieping || steen || coping
Verdieping
Inmiddels hebben we een samenwerkingsrelatie opgebouwd waarvan ik het gevoel heb, en als ik het goed inschat dan geldt dat ook voor Pia, dat er voldoende vertrouwen en veiligheid is om tot verdieping te komen.
We dalen verder af naar waar kanker haar zoal geraakt heeft. Dat is een pijnlijke weg die niet overgeslagen kan worden. Pia vindt woorden voor haar kwetsbaarheid. Ze kan steeds beter terugkijken naar de momenten die ze als traumatisch heeft ervaren. Ze herkent haar angst beter en vindt de eerste handvatten om daar mee om te gaan. Ze wordt zich bewust van haar manieren van reageren op stress. Ze wordt wat meer open naar de mensen om haar heen. Dit alles maakt haar verdrietiger en rustiger.
Parallel daaraan pakt ze een deel van haar werk op. Ze is blij dat haar wereld groter wordt alhoewel ze heel graag de aandacht voor en in nabijheid van haar gezin behoudt. Ze heeft fysiotherapie en gaat sporten. Ze maakt meer sociale afspraken. Ze ontdekt dat ze niet alles even goed kan als voor haar diagnose. En ook niet alles meer even graag wíl als voor haar diagnose; er beginnen zingevingsvragen aan de horizon te verschijnen.
Steen
Maar dan is er iets met haar schildklier. Een klein plekje, een biopt, een score die ‘niet direct verontrustend is maar waar wel iets mee moet’. Er wordt een operatie gepland. De chirurg maakt zich niet echt zorgen. Echter de steen die hij in het water gooit, maakt veel grotere kringen dan je zou vermoeden.
De situatie slingert Pia terug in talloze herinneringen, gedachten en gevoelens uit de borstkankerperiode. Het maakt haar heel erg onzeker; ‘wat als het toch weer kanker is, wat als ik mijn stem kwijt raak, wat als Jan weer voor me moet zorgen, wat als ik nog zo’n traject niet aankan?’. En boos; ‘waarom nu, waarom dit, ik was net zo lekker bezig met alles op te bouwen’. Het liefst gooit ze de steen die op haar maag ligt door een ziekenhuisraam naar binnen, vermoed ik. Met andere woorden; het roept haar overlevingsmodus weer op.
Ik merk dat aan verschillende dingen.
Coping
De manieren waarop wij mensen hebben leren omgaan met moeilijkheden, wordt ‘coping’ genoemd. Copingsstrategieën zijn bijvoorbeeld het actief aanpakken van een probleem, afleiding zoeken, schouders eronder en doorgaan, vermijding, piekeren, verdoving, afreageren, je terugtrekken, alles alleen oplossen, hulp vragen, je in beslag laten nemen, sporten, ontspannen, fijne dingen doen, praten met dierbaren. Copingsstrategieën worden actief als er een te ervaren moeilijkheid of dreiging is.
De ene strategie is constructiever dan de andere.
Sommige strategieën zijn op de korte termijn superhandig maar op langere termijn juist niet. En het maakt natuurlijk nogal uit wat de moeilijkheid betreft.
Pia is terug in haar handelingsgerichte coping. En ik doe met haar mee (die verdieping pakken we wel weer op als de tijd rijp is) maar net niet helemaal.Dat betekent dat ik losjes aan haar voorleg of ze misschien aan de fanatieke kant is met haar voorbereiding. Dat het me opvalt dat ze deze weken haar auto steeds net te laat veel te scheef inparkeert en eruit springt alsof we gaan hardlopen. Dat het misschien behulpzaam is om te voelen wat deze tegenslag met haar doet. Bijvoorbeeld door haar grip een beetje te versoepelen. Of met iemand delen hoe eng dit is. Of die steen toch te gooien.
Want laten we wel wezen; het is een mega slechte timing.
Mylène
Verdieping
Inmiddels hebben we een samenwerkingsrelatie opgebouwd waarvan ik het gevoel heb, en als ik het goed inschat dan geldt dat ook voor Pia, dat er voldoende vertrouwen en veiligheid is om tot verdieping te komen.
We dalen verder af naar waar kanker haar zoal geraakt heeft. Dat is een pijnlijke weg die niet overgeslagen kan worden. Pia vindt woorden voor haar kwetsbaarheid. Ze kan steeds beter terugkijken naar de momenten die ze als traumatisch heeft ervaren. Ze herkent haar angst beter en vindt de eerste handvatten om daar mee om te gaan. Ze wordt zich bewust van haar manieren van reageren op stress. Ze wordt wat meer open naar de mensen om haar heen. Dit alles maakt haar verdrietiger en rustiger.
Parallel daaraan pakt ze een deel van haar werk op. Ze is blij dat haar wereld groter wordt alhoewel ze heel graag de aandacht voor en in nabijheid van haar gezin behoudt. Ze heeft fysiotherapie en gaat sporten. Ze maakt meer sociale afspraken. Ze ontdekt dat ze niet alles even goed kan als voor haar diagnose. En ook niet alles meer even graag wíl als voor haar diagnose; er beginnen zingevingsvragen aan de horizon te verschijnen.
Steen
Maar dan is er iets met haar schildklier. Een klein plekje, een biopt, een score die ‘niet direct verontrustend is maar waar wel iets mee moet’. Er wordt een operatie gepland. De chirurg maakt zich niet echt zorgen. Echter de steen die hij in het water gooit, maakt veel grotere kringen dan je zou vermoeden.
De situatie slingert Pia terug in talloze herinneringen, gedachten en gevoelens uit de borstkankerperiode. Het maakt haar heel erg onzeker; ‘wat als het toch weer kanker is, wat als ik mijn stem kwijt raak, wat als Jan weer voor me moet zorgen, wat als ik nog zo’n traject niet aankan?’. En boos; ‘waarom nu, waarom dit, ik was net zo lekker bezig met alles op te bouwen’. Het liefst gooit ze de steen die op haar maag ligt door een ziekenhuisraam naar binnen, vermoed ik. Met andere woorden; het roept haar overlevingsmodus weer op.
Ik merk dat aan verschillende dingen.
- Ze loopt harder tijdens onze wandelingen;
- Ze is drukker, en haar inbreng is weer meer een voorstelling;
- Het hoeft wat haar betreft niet over gevoelens te gaan;
- Ze gaat de aanloop naar de operatie uiterst proactief ‘ te lijf’, niet alleen is ze bezig om in topconditie te komen, ze regisseert hoe de ziekenhuisopname dient te verlopen;
- Ze is prikkelbaar;
- Ze slaapt slechter;
- Ze deelt de nodige lakens uit, met één daarvan wordt binnenkort een ziekenhuisbed opgedekt waar ze zelf in zal liggen. Tweede akte. Andere aard. Zelfde onzekere gevoel.
Coping
De manieren waarop wij mensen hebben leren omgaan met moeilijkheden, wordt ‘coping’ genoemd. Copingsstrategieën zijn bijvoorbeeld het actief aanpakken van een probleem, afleiding zoeken, schouders eronder en doorgaan, vermijding, piekeren, verdoving, afreageren, je terugtrekken, alles alleen oplossen, hulp vragen, je in beslag laten nemen, sporten, ontspannen, fijne dingen doen, praten met dierbaren. Copingsstrategieën worden actief als er een te ervaren moeilijkheid of dreiging is.
De ene strategie is constructiever dan de andere.
Sommige strategieën zijn op de korte termijn superhandig maar op langere termijn juist niet. En het maakt natuurlijk nogal uit wat de moeilijkheid betreft.
Pia is terug in haar handelingsgerichte coping. En ik doe met haar mee (die verdieping pakken we wel weer op als de tijd rijp is) maar net niet helemaal.Dat betekent dat ik losjes aan haar voorleg of ze misschien aan de fanatieke kant is met haar voorbereiding. Dat het me opvalt dat ze deze weken haar auto steeds net te laat veel te scheef inparkeert en eruit springt alsof we gaan hardlopen. Dat het misschien behulpzaam is om te voelen wat deze tegenslag met haar doet. Bijvoorbeeld door haar grip een beetje te versoepelen. Of met iemand delen hoe eng dit is. Of die steen toch te gooien.
Want laten we wel wezen; het is een mega slechte timing.
Mylène